چهارشنبه، ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۶ — یک مطالعه جدید نشان می‌دهد دانش‌آموزان کلاس سومی که در طول روز مدرسه بیشتر رفتارهای تکانشی و ناهنجار از خود نشان می‌دهند، ممکن است در دبیرستان و سال‌های بعد بیشتر در معرض عقب‌ماندن تحصیلی باشند.
به گفته گروهی از پژوهشگران به سرپرستی اندرو کُپ، استادیار روان‌شناسی کاربردی در دانشکده NYU Steinhardt در نیویورک، کودکانی که تکانشی و گاهی دردسرساز هستند، ممکن است الگویی را پایه‌گذاری کنند که در درازمدت به عملکرد ضعیف تحصیلی منجر شود.
او در یک خبرنامه دانشگاه نیویورک گفت:
«یافته‌های ما نشان می‌دهد که از نظر رفتاری، بیشتر کودکان تا پایان روز مدرسه تا حدی کنترل خود را از دست می‌دهند. جالب اینجاست کودکانی که می‌توانستند مدت بیشتری خودشان را کنترل کنند، معمولاً در مدرسه عملکرد بهتری داشتند و در بلندمدت نیز بیشتر به موفقیت آموزشی می‌رسیدند.»
با این حال، این الگوها قطعی و تغییرناپذیر نبودند: برخی کودکان توانستند از مشکلات رفتاری فاصله بگیرند، خودکنترلی‌شان را بهبود دهند و از نظر تحصیلی موفق شوند.
کُپ افزود:
«می‌دانیم که خودکنترلی به کودکان کمک می‌کند حواس‌پرتی‌ها را نادیده بگیرند و روی یادگیری تمرکز کنند. یافته‌های ما نشان می‌دهد خودکنترلی فقط یک ویژگی شخصیتی نیست، بلکه چیزی است که می‌تواند فرسوده شود و شاید بتوان آن را دوباره بازیابی کرد.»
این یافته‌ها به‌تازگی در نشریه Developmental Psychology منتشر شده‌اند.
تیم دانشگاه نیویورک از داده‌های یک مطالعه بزرگ استفاده کرد که در اوایل دهه ۱۹۹۰ توسط مؤسسه ملی سلامت کودک و رشد انسانی آمریکا آغاز شده بود. این پژوهش رشد کودکانی را که در سال ۱۹۹۱ متولد شده بودند، از بدو تولد تا ۲۶ سالگی دنبال کرد.
گروه کُپ به‌طور ویژه ۷۴۷ کودک را بررسی کرد که «فعالیت حرکتی درشت» روزانه آن‌ها — مانند دویدن و پریدن — در کلاس سوم، با استفاده از شتاب‌سنج‌هایی که به کمر بسته می‌شد، تا هفت روز پیاپی ثبت شده بود.
نویسندگان توضیح دادند:
«ما روی کلاس سوم تمرکز کردیم، زیرا این دوره نشانه گذار به کودکی میانی و افزایش کنترل مستقل بر رفتار است.»
آن‌ها همچنین از گزارش معلمان درباره نشانه‌های بیش‌فعالی استفاده کردند و موفقیت تحصیلی هر فرد را تا ۲۶ سالگی دنبال کردند.
این مطالعه نشان داد کودکانی که سطح بالاتری از تکانشگری و بیش‌فعالی روزانه داشتند، معمولاً در دوران دبستان در ریاضی و خواندن نمرات پایین‌تری می‌گرفتند و این روند تا دبیرستان نیز ادامه پیدا می‌کرد. این کودکان همچنین احتمال کمتری داشت که سال‌های بیشتری از تحصیل را در بزرگسالی به پایان برسانند.
در مقابل، کودکانی که خودکنترلی بیشتری نشان می‌دادند، در ریاضی و خواندن عملکرد بهتری داشتند و ۲۰ درصد بیشتر از کودکان تکانشی احتمال داشت که در آینده مدرک دانشگاهی بگیرند.
کُپ گفت:
«حضور در کلاس درس تا حدی به خودکنترلی نیاز دارد. از کودکان انتظار می‌رود به‌جای دویدن راه بروند، دست‌هایشان را برای خودشان نگه دارند و وقتی موقعیت ایجاب می‌کند روی صندلی‌شان بنشینند. به‌کارگیری این خودکنترلی نیازمند تلاش است و تا زنگ آخر مدرسه، کودکان ساعت‌ها این کار را انجام داده‌اند.»
به گفته کُپ، مدارس می‌توانند با راهکارهای ساده‌ای به کودکان کمک کنند تا تکانه‌های خود را بهتر مدیریت کنند و از نظر تحصیلی در مسیر درستی بمانند.
او گفت:
«ما به‌عنوان یک جامعه باید برای فعالیت‌هایی مانند زنگ تفریح ارزش قائل شویم؛ فعالیت‌هایی که به کودکان فرصت می‌دهد کمی انرژی خود را تخلیه کنند و شاید بخشی از این خودکنترلی را بازیابند. این کار حتی ممکن است به یادگیری آن‌ها هم کمک کند.»
منبع:
- دانشگاه نیویورک، خبرنامه، ۱۱ ژوئن ۲۰۲۶
