راهنمای والدین برای صحبت با کودکان درباره بلوغ و تغییرات دوران نوجوانی
سهشنبه، ۲۲ آوریل ۲۰۲۵ – «آن گفتگو» (The Talk).
برای تقریباً همه والدین، صحبت درباره بلوغ و مسائل مرتبط با آن، تجربهای همراه با اضطراب است – و همانطور که انتظار میرود، نظرات درباره زمان و نحوه انجام این گفتگو بسیار متفاوت است.
بر اساس نتایج نظرسنجی ملی سلامت کودکان بیمارستان C.S. Mott وابسته به دانشگاه میشیگان (University of Michigan Health C.S. Mott Children’s Hospital National Poll on Children’s Health)، والدین در این مورد اختلافنظر دارند که آیا بهتر است قبل از ۱۰ سالگی، در ۱۰ سالگی یا در سنین بالاتر درباره بلوغ با فرزندشان صحبت کنند.
سارا کلارک (Sarah Clark)، یکی از مدیران این نظرسنجی، در بیانیهای خبری گفت: «بسیاری از والدین تصور میکنند که کودکشان برای گفتگو درباره بلوغ هنوز خیلی کوچک است، اما اغلب شگفتزده میشوند وقتی میبینند فرزندشان نشانههایی از بلوغ را نشان میدهد یا سوالاتی غیرمنتظره درباره تغییرات بدنی میپرسد».
کلارک افزود: «شروع زودهنگام این گفتگو به والدین فرصت میدهد که پیام را به شکلی متناسب با سن کودک منتقل کنند و به او کمک کنند تا بداند چه انتظاری باید داشته باشد، تا دچار سردرگمی یا اضطراب نشود. اگر والدین در این زمینه پیشقدم نشوند، کودکان ممکن است اطلاعات را از منابع دیگر، مانند همکلاسیها، شبکههای اجتماعی یا تلویزیون دریافت کنند».
در این نظرسنجی، والدین دیدگاهها و نگرانیهای مختلفی را در مورد آمادگی کودکانشان برای ورود به دوران بلوغ بیان کردند:
حدود نیمی از والدین گفتند که رویکردی فعالانه دارند، در حالی که دو نفر از هر پنج نفر گفتند فقط زمانی صحبت میکنند که فرزندشان سوالی بپرسد، و ۵ درصد نیز بهطور کلی از این گفتگو اجتناب میکنند.
یک پنجم والدین نگران این هستند که هنگام صحبت احساس خجالت کنند، و یکششم از آنها میترسند حرف اشتباهی بزنند.
یکچهارم والدینی که فرزند ۱۰ تا ۱۲ ساله دارند گفتند کودکشان علاقهای به صحبت درباره بلوغ ندارد.
یکسوم والدینی که فرزند ۷ تا ۹ ساله دارند، معتقدند که فرزندشان هنوز برای درک این موضوعات خیلی کوچک است.
کلارک توضیح داد که دلیل تردید برخی والدین ممکن است به تجربههای خود آنها در دوران کودکی بازگردد.
کمتر از یکسوم والدین گفتهاند که در کودکی از طرف والدین خود آموزش مناسبی درباره بلوغ دریافت کردهاند، و بیش از یکسوم گفتهاند که اصلاً هیچگونه آموزشی در این زمینه نگرفتهاند.
کلارک گفت: «چه والدین متوجه باشند یا نه، تجربههای شخصی آنها در شکلگیری نحوه تربیت فرزندانشان تأثیر دارد. بسیاری از والدین گفتهاند که در دوران کودکی هیچ گفتگویی درباره بلوغ نداشتهاند. اگر در خانواده آنها، بلوغ موضوعی ناراحتکننده یا شرمآور تلقی میشده، طبیعی است که اکنون ندانند از کجا باید شروع کنند».
والدین همچنین در این مورد مردد هستند که آیا باید درباره روابط جنسی و تولیدمثل صحبت کنند، و اگر آری، چه زمانی و تا چه اندازه.
کلارک گفت: «گفتگوهای اولیه باید بر آگاهسازی کودک درباره تغییرات جسمی و روانی و اطمینانبخشی درباره طبیعی بودن این تغییرات متمرکز باشد. صحبت درباره مسائل جنسی میتواند به مرور زمان و بهتدریج انجام شود».
او افزود: کتابهای راهنمای فرزندپروری میتوانند به والدین در این زمینه کمک کنند، و معاینههای سالانه پزشکی نیز ممکن است فرصتی برای آموزش والدین و کودکان درباره تغییرات دوران بلوغ فراهم کند.
طبق یافتههای این نظرسنجی، حدود نیمی از والدین اطمینان دارند که میتوانند نشانههای بلوغ را در فرزندشان تشخیص دهند.
حدود ۶۰ درصد از والدین کودکان ۱۰ تا ۱۲ ساله و ۱۷ درصد از والدین کودکان ۷ تا ۹ ساله، متوجه نشانههایی از بلوغ در فرزندشان شدهاند.
کمتر از یکسوم والدین گفتهاند که نمیدانند باید به دنبال چه تغییراتی باشند.
کلارک گفت والدین باید از «لحظههای آموزشی» استفاده کنند، مثل وقتی که فرزندشان سوالی میپرسد یا احساس خاصی را ابراز میکند.
او گفت: «بلوغ فقط درباره تغییرات جسمی نیست – این دوران با تغییرات احساسی هم همراه است، که میتواند برقراری ارتباط صریح را دشوار کند. بسیاری از نوجوانان در این سن از صحبت با والدین درباره این تغییرات احساس خجالت یا ناراحتی میکنند».
برای کاهش این ناراحتی، برخی والدین به فرزندشان کتاب یا فیلمی متناسب با سن او درباره بلوغ میدهند تا بتواند در خلوت خودش موضوع را بررسی کند.
کلارک افزود: «این کار معمولاً زمینهساز گفتگوهای بیشتر میان والدین و فرزندان میشود».
در این نظرسنجی که در فوریه ۲۰۲۵ انجام شد، ۲۰۲۱ بزرگسال شرکت کردند، از جمله ۹۱۱ نفر که حداقل یک فرزند ۷ تا ۱۲ ساله داشتند. حاشیه خطای این نظرسنجی بین ۲ تا ۵ درصد برآورد شده است.
منبع:
دانشگاه میشیگان – بیانیه خبری، ۲۱ آوریل ۲۰۲۵

