بخشی از کتاب نسل مضطرب
زمانی که استیو جابز در ژوئن ۲۰۰۷ اولین آیفون را معرفی کرد، آن را به عنوان “یک آی‌پاد صفحه‌عریض با کنترل‌های لمسی، یک تلفن همراه انقلابی، و دستگاه ارتباطی اینترنتی بی‌نظیر” توصیف کرد. اولین نسخه آیفون به استانداردهای امروزی ساده بود و هیچ دلیلی ندارم که باور کنم برای سلامت روان مضر بود. من یکی در سال ۲۰۰۸ خریدم و آن را یک چاقوی دیجیتالی سوئیسی فوق‌العاده یافتم، پر از ابزارهایی که وقتی نیاز داشتم می‌توانستم از آنها استفاده کنم. حتی چراغ قوه هم داشت! این دستگاه برای اعتیادآور بودن یا تسخیر توجه طراحی نشده بود. این وضعیت به زودی با معرفی کیت‌های توسعه نرم‌افزار تغییر کرد، که امکان دانلود اپلیکیشن‌های شخص ثالث بر روی دستگاه‌های موبایل را فراهم کرد. این حرکت انقلابی در نهایت منجر به راه‌اندازی اپ استور توسط اپل در ژوئیه ۲۰۰۸ شد که با ۵۰۰ اپلیکیشن آغاز شد. گوگل نیز با مارکت اندروید در اکتبر ۲۰۰۸ وارد میدان شد که در سال ۲۰۱۲ به گوگل پلی تغییر نام یافت و گسترش پیدا کرد. تا سپتامبر ۲۰۰۸، اپ استور اپل به بیش از ۳۰۰۰ اپلیکیشن رشد کرد و تا سال ۲۰۱۳ بیش از ۱ میلیون اپلیکیشن داشت. فروشگاه گوگل پلی هم در کنار اپل رشد کرد و تا سال ۲۰۱۳ به ۱ میلیون اپلیکیشن رسید. باز شدن گوشی‌های هوشمند به اپلیکیشن‌های شخص ثالث منجر به رقابت شدید بین شرکت‌های بزرگ و کوچک برای ایجاد جذاب‌ترین اپلیکیشن‌های موبایل شد. برندگان این رقابت اغلب کسانی بودند که مدل‌های کسب‌وکار مبتنی بر تبلیغات رایگان را به کار گرفتند، زیرا تعداد کمی از مصرف‌کنندگان حاضر بودند ۲.۹۹ دلار برای یک اپلیکیشن پرداخت کنند اگر یک رقیب آن را به صورت رایگان ارائه می‌داد. این گسترش اپلیکیشن‌های مبتنی بر تبلیغات باعث تغییر در نوع زمانی شد که صرف استفاده از یک گوشی هوشمند می‌شد. تا اوایل دهه ۲۰۱۰، تلفن‌های ما از چاقوهای سوئیسی دیجیتالی که وقتی به ابزاری نیاز داشتیم از آنها استفاده می‌کردیم، به پلتفرم‌هایی تبدیل شده بودند که شرکت‌ها در آنها رقابت می‌کردند تا ببینند چه کسی می‌تواند بیشتر توجه را به خود جلب کند. افرادی که کمترین اراده و بیشترین آسیب‌پذیری در برابر دستکاری را داشتند، البته کودکان و نوجوانان بودند که قشر پیشانی مغزشان هنوز بسیار توسعه نیافته بود. کودکان از زمان پیدایش تلویزیون به شدت به صفحات نمایشگر جذب شده‌اند، اما نمی‌توانستند این صفحات را به مدرسه یا بیرون از خانه ببرند. قبل از آیفون، محدودیتی برای میزان زمان استفاده از صفحه نمایش برای کودکان وجود داشت، بنابراین هنوز زمانی برای بازی و مکالمه رو در رو وجود داشت. اما انفجار اپلیکیشن‌های مبتنی بر گوشی هوشمند مانند اینستاگرام در سال‌های دقیقی که نوجوانان و پیش‌نوجوانان از تلفن‌های ساده به گوشی‌های هوشمند منتقل می‌شدند، تغییر کیفی در نوع کودکی ایجاد کرد. تا سال ۲۰۱۵، بیش از ۷۰٪ از نوجوانان آمریکایی یک صفحه لمسی همراه خود داشتند و این صفحات بسیار بهتر در جلب توجه آنها حتی زمانی که با دوستانشان بودند، عمل می‌کردند. به همین دلیل من آغاز کودکی مبتنی بر تلفن را به اوایل دهه ۲۰۱۰ نسبت می‌دهم. همانطور که در مقدمه اشاره کردم، من از اصطلاح “مبتنی بر تلفن” به معنای گسترده‌ای استفاده می‌کنم تا همه دستگاه‌های متصل به اینترنت را شامل شود. در اواخر دهه ۲۰۰۰ و اوایل دهه ۲۰۱۰، بسیاری از این دستگاه‌ها، به ویژه کنسول‌های بازی ویدیویی مانند PS3 و Xbox 360، به اینترنت دسترسی پیدا کردند و انگیزه‌های تجاری جدیدی به پلتفرم‌هایی که قبلاً خودمحور بودند، معرفی کردند. تا جایی که لپ‌تاپ‌های دارای اینترنت پرسرعت به پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی، بازی‌های کامپیوتری مبتنی بر اینترنت و پلتفرم‌های پخش رایگان با ویدئوهای تولید شده توسط کاربران (از جمله یوتیوب و بسیاری از سایت‌های پورنوگرافی آنلاین) دسترسی داشتند، آنها نیز بخشی از کودکی مبتنی بر تلفن محسوب می‌شوند. من از اصطلاح “کودکی” نیز به طور گسترده استفاده می‌کنم تا هم کودکی و هم نوجوانی را شامل شود.
