دوشنبه، ۲۱ آوریل ۲۰۲۵ ــ بدخلقی، بی‌خوابی و واکنش‌نشان‌ندادن ممکن است از نخستین نشانه‌های اوتیسم در نوزادان باشند. این نتیجه یک پژوهش جدید است.
پژوهشگران در مجله Pediatric Research گزارش داده‌اند که والدین با توجه به این نشانه‌ها ممکن است بتوانند احتمال وجود اوتیسم را در سال اول زندگی کودک‌شان تشخیص دهند.
به گفته پژوهشگران، این موضوع نسبت به روش‌های فعلی تشخیص که معمولاً بین ۳ تا ۵ سالگی انجام می‌شوند، پیشرفت چشمگیری به‌شمار می‌رود.
استیفن شاینکوف (Stephen Sheinkopf)، استاد اطفال در مرکز تامپسون برای اوتیسم و رشد عصبی در دانشگاه میزوری، در یک بیانیه خبری گفت: «ما دریافتیم نوزادانی که در ۹ ماهگی بدخلق‌تر بودند، در تطبیق با محیط مشکل داشتند، خواب ناآرامی داشتند و در رسیدن به مراحل رشدی دچار تأخیر بودند، در ۱۲ ماهگی بیشتر احتمال داشت علائم اولیه اوتیسم را نشان دهند.»
در این پژوهش، والدین ۳۳۲ نوزاد به سؤالاتی درباره خلق‌وخو و توانایی تطبیق نوزاد ۹ ماهه‌شان پاسخ دادند؛ از جمله اینکه آیا رفتارهایی مانند گریه مداوم، تحریک‌پذیری، سخت آرام شدن و مشکل در تطبیق با محیط جدید را مشاهده کرده‌اند یا خیر.
وقتی نوزادان به سن یک‌سالگی رسیدند، والدین آن‌ها یک پرسش‌نامه غربالگری اوتیسم را تکمیل کردند که مهارت‌های ارتباطی، حساسیت‌های حسی و رفتارهای تکراری یا محدودکننده را ارزیابی می‌کرد.
برای نمونه، این غربالگری بررسی می‌کرد که آیا نوزاد به نام خود پاسخ می‌دهد یا از صداهای بلند مانند جاروبرقی دچار اضطراب می‌شود یا نه.
نتایج نشان داد که مشاهده‌های والدین درباره رفتارهای اولیه نوزادشان می‌تواند در شناسایی نشانه‌های اوتیسم و تأخیر رشدی بسیار زودتر از آنچه تاکنون تصور می‌شد، مؤثر باشد.
با این حال، پژوهشگران هشدار دادند که هنوز نمی‌توان با قطعیت گفت این علائم اولیه الزاماً به تشخیص رسمی اوتیسم منجر می‌شوند.
اما این نشانه‌ها می‌توانند به شناسایی نوزادانی که از مداخله زودهنگام بهره‌مند می‌شوند کمک کرده و توانایی پزشکان کودکان را در ارزیابی رشد نوزاد بهبود بخشند.
شاینکوف افزود: «چه کمک به رشد مهارت‌های زبانی متناسب با سن نوزاد باشد و چه رشد مهارت‌های اجتماعی اولیه که در پیش‌دبستانی به آن‌ها کمک کند، ما می‌خواهیم همه کودکان شکوفا شوند.»
پژوهشگران همچنین در حال بررسی شاخص‌های رفتاری دیگر در نوزادان هستند، از جمله روش‌های نوین برای بررسی الگوهای گریه نوزاد.
بااین‌حال، آن‌ها می‌گویند که توصیف‌های والدین ابزار کلیدی برای پیگیری رشد نوزادان به‌شمار می‌رود.
شاینکوف گفت: «والدین بصیر هستند. آن‌ها بهترین شناخت را از فرزند خود دارند، و اکنون ما در تلاش هستیم روش‌های بهتری برای اندازه‌گیری چیزهایی که آن‌ها درباره کودک‌شان مشاهده می‌کنند ایجاد کنیم.»
ارین آندرس (Erin Andres)، پژوهشگر فوق‌دکتری در دانشگاه میزوری و پژوهشگر اصلی این مطالعه، در یک بیانیه خبری گفت که والدین نسبت به این یافته‌ها واکنش مثبتی نشان داده‌اند.
آندرس گفت: «والدین اغلب برایم تعریف می‌کنند که چگونه با پزشک درباره الگوهای گریه کودک‌شان یا سخت آرام شدن او صحبت کرده‌اند. آن‌ها خوشحال‌اند که ما درباره این موضوع تحقیق می‌کنیم، و بسیار علاقه‌مند هستند که این ویژگی‌های نوزادی زودتر مورد ارزیابی قرار گیرند.»
منبع:
بیانیه خبری دانشگاه میزوری، ۱۵ آوریل ۲۰۲۵
